Fuxi filmi, Çinli sanatçı ve yönetmen Qiu Jiongjiong’in Tokyo’daki yarışma bölümünde prömiyerini yapan ikinci uzun metrajı olarak öne çıkıyor. Yönetmenin 2021’de Locarno’da ödül kazanan ilk kurmaca filmi *A New Old Play* kadar düşünsel açıdan kapsamlı bulunmayan yapım, mutfak kültürü, ritüeller ve sahne estetiği üzerinden dört parçalı bir anlatı kuruyor.
Yazar, yönetmen, kurgucu ve yapım tasarımcısı olarak görev alan Qiu Jiongjiong, yeni filminde yine stüdyo ortamlarının yapaylığından yararlanıyor. Boyalı fonlar, pratik tiyatro efektleri ve oyuncuların birden fazla karakteri canlandırdığı yapı, *Fuxi: Four Tales of Feasting*’i görsel açıdan belirgin bir antolojiye dönüştürüyor.
Fuxi: Four Tales of Feasting Dört Hikâyeyi Yemek Etrafında Birleştiriyor
Açılış kartında “lezzetli bir yiyecek ya da onu yeme eylemi” olarak açıklanan “Fuxi” sözcüğü, filmin merkezindeki yaklaşımı özetliyor. Sichuan yemekleri, yemek hazırlama süreçleri ve sofranın topluluk içindeki yeri, dört bölümün ortak eksenini oluşturuyor.
Film, sanat sineması izleyicilerine hitap eden folklorik bir çizgide ilerliyor. *A New Old Play*’in sanat, hafıza ve Çin’in çalkantılı 20. yüzyılı etrafında örülen temalarına kıyasla *Fuxi*, düşünsel tartışmadan çok yemeklerin duyusal etkisine ve sinemasal biçime ağırlık veriyor.
İlk bölüm “The Ancestors’ Fuxi”, üyeleri kuyrukları dışında insanlara benzeyen tarihöncesi bir kabilede geçiyor. Hayatının sonuna yaklaşan yaşlı bir kadın, gömülme ritüelinin parçası olarak kuyruğunu kesip soyundan gelenleri beslemek üzere çorba hazırlıyor.
Bu karakteri, Lee Kang-sheng canlandırıyor. Gümüş renkli, ipten yapılmış izlenimi veren bir peruk takan oyuncu, aksesuar bir baltayla kuyruğunu kesen yaşlı kadına hayat veriyor. Lee, filmin sonraki bölümlerinde de farklı karakterlerle ekrana dönüyor.
Kralın Fuxi’sinde Mit ile Tarih Arasında Bir Dünya
“The King’s Fuxi” adlı ikinci bölüm, ilk hikâyeden en az bin yıl sonrasına geçiyor. İnsanların artık kuyruklarının olmadığı bu dönemde tarım ve hayvancılık ortaya çıkarken, köy yaşamı da daha hiyerarşik bir düzene kavuşuyor.
İlk bölümde köyün dışında dolaşan yabani köpekler, bu kez evcil hayvanlar olarak karşımıza çıkıyor. Köpeklerden birini yönetmenin kendisi seslendiriyor ve karakter hikâyenin anlatıcısı görevini üstleniyor.
Lee’nin canlandırdığı kadın karakterin hazırladığı yemek, kuş olarak yaşamak için tahtından çekilen krala sunuluyor. Kral, halkının hazırladığı adağı tatmak üzere yılda bir kez geri dönüyor. Bu karakter, Sichuan efsanesindeki Duyu figürüne dayanıyor; “Duyu” sözcüğü “guguk kuşu” anlamına geliyor.
Edebiyatçının Fuxi’si
Filmin en kapsamlı bölümü “The Litterateur’s Fuxi” adını taşıyor. Aralarında *A New Old Play*’te benzer bir yeraltı rehberini oynayan Xue Xuchun’un da bulunduğu dört ruh, 1997’yi temsil eden yapay bir şehir dekorunda bir araya geliyor.
Gökdelen maketleri, arkadan aydınlatılan renkli pencerelerle oluşturuluyor. Ruhlar, Song Hanedanı döneminin muhalif şairi Su Dongpo’nun hayatından anıları canlandıran bir ziyafet için toplanıyor. Sofradaki her yemek, şairin yaşamından farklı bir hatırayı tetikliyor.
