Ice Cream Man incelemesi, Eli Roth’un yeni korku filminin retro slasher formülünü nasıl kullandığını ve neden eleştirmenlerden sert yorumlar aldığını ortaya koyuyor. The Guardian ve Variety tarafından değerlendirilen yapım, çocukları saldırgan yaratıklara dönüştüren lanetli dondurma fikrini kanlı sahnelerle işliyor.
Roth’un korku odaklı şirketi Horror Section için doğrudan yaptığı ilk katkı olan yapım, yönetmenin daha önceki filmi Thanksgiving’in yakaladığı kara mizah ve tür bilinciyle karşılaştırılıyor.
Ice Cream Man Filminin Konusu
Hikâye, Bayleen Bay adlı sakin ve manzaralı bir kasabada geçiyor. Bir Little League karşılaşmasının ardından bölgeye gelen dondurmacı, mavi-beyaz kamyonu ve zil sesli müziğiyle çocukların ilgisini çekiyor. Ancak bu karakter, sıradan bir mahalle dondurmacısı değil.
Ari Millen’ın canlandırdığı gizemli dondurmacı, çocuklara şeytani biçimde etkilenmiş dondurmalar dağıtıyor. Bu tatlıları yiyen ortaokul öğrencileri, kısa süre içinde saldırgan ve zombi benzeri katillere dönüşüyor. Çocuklar, çevrelerinde buldukları aletleri ve çeşitli eşyaları silah olarak kullanarak ebeveynlere, öğretmenlere ve yoldan geçenlere saldırıyor.
Olaylardan etkilenmeyen üç çocuğun başında 12 yaşındaki Jared bulunuyor. Charlie Zeltzer’ın canlandırdığı karakterin laktoz intoleransı olması, dondurmadan uzak kalmasını sağlıyor. Jared, Tommy ve Mia’yla birlikte kasabadaki çılgınlığı durdurmanın ve tehdidin daha fazla yayılmasını engellemenin yolunu arıyor. Jared’in ablası Lizzie de bu mücadeleye sonradan katılıyor.
Eleştirmenlere Göre Filmde Gerilim Eksikliği Var
The Guardian, Ice Cream Man için Eli Roth’un aceleye getirilmiş ve düşük maliyetli bir retro korku denemesi değerlendirmesini yaptı. İncelemede, bazı vahşet sahnelerinin yaratıcı olduğu kabul edilse de filmin bu sahnelerin ötesine geçemediği belirtildi.
Yazıya göre yapımın görüntü yönetimi, hastalıklı bir dijital parlaklık taşıyor. Kötü görünen bilgisayar destekli kan efektleri ve dokudan yoksun görsel dünya, şiddetin ürkütücü etkisini azaltıyor. Film, bu nedenle kimi anlarda gösterişli bir bağımsız yapımdan çok kurumsal bir eğitim videosunu ya da amatör bir müzik klibini andırıyor.
The Guardian ayrıca senaryodaki çocuk diyaloglarını da eleştirdi. Roth ve Noah Belson tarafından yazılan bu konuşmalar, genç oyunculara kaba ve tembelce kurgulanmış küfürlü replikler verdiği gerekçesiyle yetersiz bulundu. Karakterlerin derinlik kazanamaması da filmin zayıf yönleri arasında gösterildi.
Variety: Tek Esprili Bir Şok Gösterisi
Variety’nin değerlendirmesinde ise film, korku türünde sınırları zorlama arzusunun basit ve türev bir örneği olarak tanımlandı. Dergiye göre yapımın temel fikri, “Village of the Damned”, “Weapons” ve “Halloween” gibi filmleri hatırlatsa da bu yapımların seviyesine ulaşamıyor.
Filmde çocukların ağızlarının çevresinde mavi ve çikolatalı dondurma izleri bulunması, onların saldırgan gruba dönüştüğünün işareti olarak kullanılıyor. Sonrasında elektrikli zımpara, bahçe makası, çöp öğütücüsü, akvaryum ve tuğla gibi gündelik eşyalar saldırı sahnelerinde öne çıkıyor. Variety, bu yaklaşımı Roth’un analog ve banliyö merkezli vahşet anlayışının bir parçası olarak değerlendiriyor.
Yapımın final bölümünde çocukların oyun alanında bağırsakla ip atlaması ve kesilmiş bir başa zincir bağlayarak tetherball oynaması gibi aşırı sahneler yer alıyor. Variety, pratik efektlerin kimi korku filmlerinde yükselen bir gerilim yaratabildiğini, ancak burada bu kullanımın tek başına yeterli olmadığını savunuyor.
Roth’un Önceki Filmleriyle Karşılaştırıldı
Eleştirilerde Hostel: Part II ve Thanksgiving ile kurulan karşılaştırma dikkat çekiyor. Roth’un daha önceki işlerinde kanlı sahneler, gerilim ya da kara mizahla desteklenirken Ice Cream Man’in çoğunlukla şiddet gösterilerine dayandığı ifade ediliyor.
The Guardian, filmin sonradan açıklanan geçmiş hikâyesini de düşük etkili bir Freddy Krueger benzetmesi olarak nitelendirdi. Bu arka planın aceleye getirilmiş olduğu görüşü öne çıkıyor.
Horror Section, korku türünün eski VHS raflarını hatırlatan, daha sert ve sıra dışı yapımlar sunmayı hedefliyor. Ancak iki değerlendirmeye göre Ice Cream Man, bu hedefi destekleyen güçlü bir örnek olmaktan çok, kanlı sahneleri ve ucuz estetiğiyle öne çıkan sınırlı bir tür denemesi olarak kalıyor.
