affluenza oyunu, Londra’daki Riverside Studios’ta sahnelenen yapısıyla eleştirmenlerden sert yorumlar aldı. Andy Sandberg’in yazıp yönettiği yapım, alkollü araç kullanırken iki kişinin hayatını kaybetmesine ve birkaç kişinin yaralanmasına neden olan zengin bir ailenin oğlu Dylan’ın hikâyesiyle başlıyor; kısa süre içinde bambaşka bir anlatıya savruluyor.
Noah Schnapp’in canlandırdığı 16 yaşındaki Dylan, olayın ardından Hamptons’taki aile evinde Nintendo oynarken ailesi ve ünlü bir avukat savunma hazırlığı yapıyor. Anne ve baba, oğullarının yanlış bir şey yapmadığını savunuyor ve paranın sorunu ortadan kaldırabileceğine inanıyor.
Affluenza savunması mahkeme hikâyesini değiştiriyor
Oyunun merkezine, “affluenza” adı verilen savunma yerleştiriliyor. Bu yaklaşım, varlıklı ebeveynlerin çocuklarına doğruyla yanlışı öğretmemesinden kaynaklandığı öne sürülen psikolojik bir rahatsızlığı temel alıyor. Böylece işlenen suçun sorumluluğu, doğrudan çocuğun yerine ailesinin yetiştirme biçimine bağlanıyor.
Bu başlangıç, ahlaki açıdan tartışmalı bir mahkeme hikâyesi kuruyor. İncelemede, olay örgüsünün Harry Dunn ve Anne Sacoolas’ın adının geçtiği vur-kaç davasıyla bazı paralellikler taşıdığı belirtiliyor. Mağdur kültürüne yapılan göndermeler de oyunun ilk bölümünde dikkat çekici bir gerilim oluşturuyor.
Ancak mahkeme süreci başladıktan kısa süre sonra davanın sona erdiği aktarılıyor. Yapım, beklenen hukuki hesaplaşmayı sürdürmek yerine aradan sonra birkaç on yıl ileri sıçrıyor. İlk bölümde avukatı oynayan Rupert Young, bu kez orta yaşlı ve boşanmış Dylan’ı canlandırıyor. Schnapp ise Dylan’ın 17 yaşındaki oğlu Todd rolüne geçiyor.
Oyun, reality TV taşlamasına dönüşüyor
Dylan, geçmişini bir reality TV programına dönüştürüyor. Bu noktadan sonra yapım, türün bir taşlaması olarak ilerliyor. Bir televizyon yapımcısı sahneleri yönlendirirken Todd programa katılmak istemiyor. Programın kameramanı ise herhangi bir bağlam kurulmadan Joan Osborne’un “One of Us” şarkısına dudak uydurduğu bir bölümle öne çıkıyor. Sahneye kuru buz dumanının yayılması da oyunun gerçekçilik duygusundan daha fazla uzaklaşmasına neden oluyor.
İncelemeye göre Schnapp’in iki karakteri de yardımcı konumunda kalıyor. Bu nedenle oyuncunun tanınırlığının yapımda yeterince kullanılmadığı düşünülüyor. Schnapp’in 7 Ekim’deki Hamas saldırılarından kısa süre sonra yaptığı yorumlar nedeniyle tepki çektiği de hatırlatılıyor; fakat değerlendirmede, oyuncunun sahnedeki konumunun asıl sorunun daha küçük bir parçası olduğu vurgulanıyor.
Janette Manrara da birden fazla küçük rolde yer alıyor. Eski “Strictly Come Dancing” profesyonel dansçısı, ailenin Meksikalı temizlikçisinden reality TV setinde mikrofon tutan görevliye kadar farklı karakterleri canlandırıyor.
Sonuç olarak oyun, komediyle drama arasında kararsız kalan ve giderek büyüyen bir teatral kazaya benzetiliyor. İnceleme, yapımın izleyicide uzaklaşma isteği yaratmasına rağmen merak duygusunu da koruduğunu belirtiyor.
