Under Milk Wood, bir okurun babasının hayatını kaybetmesinin ardından yaşadığı karmaşık yas sürecinin merkezine yerleşti. Babasının ölümünden sonra ağlamayan, uykusuzluk çekmeyen ve onu nadiren düşünen anlatıcı, hissettiği boşluk nedeniyle suçluluk duyduğunu aktardı.
Baba-kız ya da baba-çocuk ilişkilerinin her zaman tek bir duyguyla açıklanamayacağını gösteren anlatı, geçmişteki kırgınlıklarla sevginin aynı hikâyede buluşabileceğini ortaya koyuyor. Anlatıcı, ergenlik döneminde babasına içerlediğini ve zaman zaman ondan nefret ettiğini, yaş aldıkça ise babasının kendi mücadelelerini anlamaya başladığını belirtti.
Düğün Günü Verilen Kitap Yeniden Bulundu
Haftalar aylara dönüşürken yas tutmakta zorlanan anlatıcının karşısına, eşiyle kitaplıklarını düzenlediği sırada özel bir hatıra çıktı. Anne ve babasının düğün günlerinde hediye ettiği Under Milk Wood kitabının ilk baskısı, rafların arasında yeniden bulundu.
Kitabın kapağını çeviren anlatıcı, annesinin el yazısıyla yazılmış bir not gördü: “Ve kasabanın bütün dükkânlarındaki kasaların zilleri düğünümüz için çalacak.” Not annenin elinden çıkmıştı; cümleyi bulma fikri ise babasına aitti. Edebiyat ve şiir seven baba, Dylan Thomas’ı, kendi babasıyla ve Gallerli ragbi bek oyuncusu JPR Williams’la birlikte dünyanın en iyi adamlarından biri olarak görüyordu.
Anlatıcı kitabı yeniden okumaya karar verdiğinde, ilk satırlarla birlikte babasını yoğun biçimde özlediğini fark etti. Bu karşılaşma, uzun süredir ulaşamadığı duyguların ortaya çıkmasını sağladı.
Dylan Thomas’ın Kelimeleri Babasının Sesini Taşıdı
Baba, İrlanda Denizi kıyısında, Galler’in en kuzeyindeki köyde büyümüştü. Mizah ve gerçeküstücülükle tanımlanan bu çevre, onun kelime oyunlarına duyduğu ilgiyi beslemişti. Kitaptaki Dai Bread, Evans the Death ve Nogood Boyo gibi isimler, anlatıcıya babasının dil oyunlarına olan yakınlığını hatırlattı.
Vaizin evlilik törenindeki sözlerini okurken babasının güldüğünü duyduğunu belirten anlatıcı, eseri onun sesini zihninde taşıyarak okudu. Thomas’ın denizi art arda sıralanan benzetmelerle anlatması da babasının dildeki aşırılıklara duyduğu ilgiyi çağrıştırdı. Londra’nın etkisiyle değişmiş Galce, yuvarlanan R’ler ve fısıldayan çift L’ler, metni anlatıcı için kişisel bir hatıraya dönüştürdü.
Kahkaha ile Gözyaşı Aynı Yasta Buluştu
Kitabı okurken ağlayan anlatıcı, aynı anda güldüğünü de söyledi. Bu deneyim, yasın yalnızca sessizlik ve acıdan oluşmadığını fark etmesine yardımcı oldu. Babasının bahçede anlattığı çocukluk hikâyeleri, Under Milk Wood içindeki absürt olaylarla birlikte geri döndü.
Bu anılar arasında, o kadar büyük bir patates yetiştiren bir kadın, insanların adını bildiği bir yengeç ve ev büyüklüğündeki bir kayayı küçük bir tebeşir işaretiyle parçalayan taş ustası bir dede vardı. Kitaptaki Mumbles’tan deniz avukatı, 50 küsur yıldır 11.30’da takılı duran saat ve hiç balık yakalayamayan Nogood Boyo da aynı anlatı dünyasının parçalarıydı.
Anlatıcı, küçük kasaba ve köylerde hikâyelerin fısıltılarla yayıldığını, her aktarımda biraz daha süslendiğini belirtti. Sonunda kendi yasının trajikomik bir biçim aldığını, acının kahkahayla iç içe geçtiğini fark etti.
Bu deneyim ona yas tutmanın doğru ya da tek bir yolu olmadığını gösterdi. Dylan Thomas’ın kitabı, gelecekte yeniden açıldığında babasının hikâyelerini ve sesini hatırlatacak bir bağ olarak kaldı.
