The Guardian’ın allen filmi incelemesi, Netflix yapımı Allen’ın çocuklukta kurulan özel bir arkadaşlığı yetişkinlik dönemine taşıma fikrini mercek altına alıyor. Bluey’nin arkasındaki Ludo Studio tarafından hazırlanan ilk canlı aksiyon uzun metraj olarak öne çıkan yapım, bu ilginç çıkış noktasını özgün ve etkili bir anlatıya dönüştürememekle eleştiriliyor.
Daley Pearson ve Jeffrey Walker’ın yönettiği filmde Petey, çocukken Queensland semalarında gördüğü tuhaf ışıkların ardından sevimli bir uzaylıyla tanışıyor. Allen adını alan bu varlıkla kurduğu bağ, Petey’nin yetişkinlik döneminde de sona ermiyor. İncelemeye göre film için asıl önem taşıyan nokta, Petey’nin geçmişte yaşadığı deneyimi geride bırakamaması.
Allen, E.T. formülünü yetişkinlik dönemine taşıyor
Allen’ın temel fikri, E.T. the Extra-Terrestrial gibi yapımlarda görülen çocuk ve uzaylı arkadaşlığını farklı bir aşamaya taşımak. Bu tür hikâyelerde çocuk karakter, yaşadığı büyülü deneyimin ardından hayatına devam eder. Allen ise bu süreci tersine çevirerek çocukken uzaylıyla tanışan Petey’yi, geçmişine takılıp kalan bir yetişkin olarak gösteriyor.
Petey’nin çocukluk hâlini Edward A O’Sullivan, yetişkin hâlini ise TJ Powers canlandırıyor. Yetişkin Petey, ağabeyi Jaden ve Jaden’ın hamile eşi Carly ile birlikte yaşıyor. Josh Helman ve Charlotte Nicado’nun canlandırdığı bu iki karakter de Allen’la daha önce karşılaşmış olmalarına rağmen hayatlarına devam etmiş kişiler olarak anlatılıyor.
Petey ise Allen’ı yeniden görmeyi büyük bir özlemle bekliyor. Uzaylının geri dönmesiyle birlikte ikili yeniden yakınlaşıyor. Ancak The Guardian incelemesi, bu buluşmanın filmin duygusal merkezini güçlendirmek yerine tanıdık bir olay örgüsüne bağlandığını belirtiyor.
90’lar atmosferi yoğun biçimde kullanılıyor
Film, 1990’lı yıllarda geçen çocukluk dönemini oyuncaklar ve popüler kültür nesneleriyle kuruyor. Petey’nin odasında Ninja Turtles figürleri, HeroQuest masa oyunu ve Magic Eye kitabı bulunuyor. İncelemeye göre yapım, dönemin atmosferini izleyiciye hissettirmekle kalmıyor; 90’larda geçildiğini sık sık ve doğrudan hatırlatıyor.
Petey ile Allen’ın ilişkisi gülmek, CD dinlemek ve Etch A Sketch üzerinde çizimler yapmak gibi gündelik anlarla ilerliyor. Allen, bu çizim aracını zihnini kullanarak hareket ettirebiliyor. Petey’nin “Sonsuza kadar birlikte kalacağız, değil mi?” ve “Sen şimdiye kadar sahip olduğum en iyi arkadaş gibisin” sözleri, aralarındaki bağın önemini açık biçimde vurguluyor.
Filmin yapısı, Allen’ın ilk kez ayrılacağı fikrinin ardından yetişkin Petey dönemine geçiyor. Uzaylının geri dönüş nedeni bir süre merak unsuru yaratıyor. Fakat inceleme, bu sebebin daha önce birçok filmde kullanılan bir anlatı aracını hatırlattığını ve Allen’ın özgünlük iddiasını zayıflattığını savunuyor.
İncelemeye göre Allen’ın en büyük sorunu kişiliği
The Guardian’a göre filmin baş karakteri Allen, kendine özgü özellikleri bulunan bir karakterden çok, sevimli uzaylı klişelerinin birleşiminden oluşuyor. Sürekli şaşkın görünen yüz ifadesi ve yumuşak biçimde tekrarladığı “Aahhhhh!” sesi, incelemede filmin ilerleyen bölümünde rahatsız edici bulunan unsurlar arasında gösteriliyor.
Yerel polis şefi Rory de eleştirinin hedefinde. Benedict Hardie’nin canlandırdığı karakter, incelemeye göre hikâyeye belirgin bir derinlik katmayan, yalnızca kötü adam işlevini yerine getiren bir figür olarak kalıyor.
Renkli görünüm, doğrudan anlatılan duygularla birleşiyor
Allen, retro ve Amblin tarzını çağrıştıran bir atmosfer kuruyor. Buna rağmen filmin görsel dünyası büyük, parlak ve canlı renklerle şekilleniyor. The Guardian, bu tercihin yapımı daha parlak ve sentetik bir görünüme taşıdığını belirtiyor.
Aynı doğrudanlık senaryoda da görülüyor. Film, vedalaşmanın ve büyümenin anlamını farklı cümlelerle tekrar tekrar açıklıyor.
Allen, iyi niyetli bir aile filmi olarak değerlendirilse de The Guardian’ın yorumuna göre duygusal mesajlarını fazla açık anlatıyor ve tanıdık formülün dışına çıkmakta zorlanıyor.
